30 Temmuz 2012 Pazartesi

Bugün bir tane kayısı yedim. Çekirdeğini çöpe attım. Sonra aklıma küçükken Afşin'de, dedemin bahçesindeki ağaçlardan toplayıp yediğimiz kayısılar ve sonradan taşla kırıp içini yemek için biriktirdiğimiz çekirdekleri geldi. O çekirdekleri biriktirip kurumalarını beklerdik. Bu, çok kısa süreli bir ziyafetti. Heyecanlıydı. İçlerinden biri mutlaka acı çıkardı ve bütün keyfin içine sıçılırdı.

O bahçeli evde artık bahçeye bakmayan birileri oturuyor.
Kayısı ağaçları çoktan kurudu.
Dedem öldü.
Zaten ben de kayısı sevmem.

2 yorum:

  1. Biz aynı şeyi Şarköy'de, annemin eniştesinin bahçesinde yaparkdık. O ev galiba satıldı, bahçe de ölmüştür kesin. enişte de öldü; ama ben kayısı çok severim. Yeni nesilden de kayısı ağacı yetiştirecek adamlar çıkar umarım.

    YanıtlaSil